Skip navigation.
Home

Αφιέρωμα

Χρήστος Μαλτέζος

Χρήστος ΜαλτέζοςΧρήστος ΜαλτέζοςΔολοφονήθηκε με άγρια βασανιστήρια στις Φυλακές της Κέρκυρας το Νοέμβρη του 1938.Στις 22 Νοεμβρίου του 1938, λίγες μέρες πριν συμπληρωθούν τα 16 χρόνια από την ίδρυση της ΟΚΝΕ, ακριβώς στην επέτειο των 20 χρόνων από την ίδρυση του ΚΚΕ, άφησε την τελευταία του πνοή, στις φυλακές της Κέρκυρας όπου εκρατείτο, μια από τις ηρωικότερες μορφές του ελληνικού κομμουνιστικού κινήματος, ο νεολαίος επαναστάτης, ο Γραμματέας της Ομοσπονδίας Κομμουνιστικών Νεολαιών Ελλάδας Χρήστος Μαλτέζος. Ο θάνατός του ήταν αποτέλεσμα φρικτών βασανιστηρίων στα οποία τον υπέβαλαν τα όργανα της μεταξικής δικτατορίας. Το κενό που άφηνε πίσω του δυσαναπλήρωτο. Το παράδειγμά του ξεχωριστό. «Στην Ακροναυπλία - γράφει ο Β. Μπαρτζιώτας - έπειτα από τη δολοφονία του Χ. Μαλτέζου, απαγγέλλαμε ένα σονέτο (δεν ξέρω ποιος το έγραψε) και θυμάμαι μόνο μία στροφή: "Σύντροφοι, τον Χρήστο Μαλτέζο σκότωσαν, έναν απ' αυτούς που ξέραν τι είναι ζωή και τη δόσαν!"».


Η πρωτοβουλία για τον υδροφόρο θέμα του κάμπου της Τροιζηνίας

Στις 24-Οκτ-2016 η ομάδα πρωτοβουλίας για το θέμα του Υδροφορέα του Κάμπου, απέστειλε φάκελο προς Περιφέρεια και Υποπεριφέρεια, τον οποίον κοινοποίησε και στους Δήμους Πόρου και Τροιζηνίας-Μεθάνων, ο οποίο φάκελος περιελάμβανε:
1.Εισηγητικό σημείωμα της ομάδας.
2.Την γεωλογική μελέτη Κάρολου Μπεζέ,
Το δημοσίευμα στο Porosnews,
Τις επισημάνσεις των δ/ντών Εγγείων Βελτιώσεων σε επίπεδα Νομαρχίας και Υπουργείου Γεωργίας του 1995, και


Αναφορές για τον υδροφόρο ορίζοντα της Τροιζηνίας

Στον Πολυχώρο Απόλλων,το 2008, παρουσιάστηκε η αναγνωριστική μελέτη της Διεύθυνσης Εγγείων Βελτιώσεων της Νομαρχίας Πειραιά για τη συνδυαστική διαχείριση έργων υδροληψίας και τον εμπλουτισμό των υπόγειων υδροφόρων οριζόντων των αγροτικών περιοχών της Νομαρχίας Πειραιά, με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Περιβάλλοντος.

Σύμφωνα με την μελέτη για την Επαρχία Τροιζηνίας, οι επιστήμονες αναφέρουν τα εξής :


Δημήτρης Γκόγκος - Μπαγιαντέρας: Ο Ποριώτης και τα ρεμπέτικα της Εθνικής Αντίστασης

Ο Δημήτρης Γκόγκος ή Μπαγιαντέρας είναι γεννημένος στην εργατούπολη του Πειραιά, στο Χατζηκυριάκειο, το 1903, από πολυμελέστατη οικογένεια αλλά ευκατάστατη, ήταν 22 αδέλφια και αυτός το τελευταίο της παιδί. Είχανε κτήματα στο Καραπολίτι  του Πόρου. Ο πατέρας του, ο Γιάννης Γκόγκος, ήταν μόνιμος υπαξιωματικός του Λιμενικού Σώματος. Πιτσιρικάς είχε έφεση στα γράμματα. Τελείωσε το τότε τεταρτάξιο Γυμνάσιο και σπούδασε ηλεκτρολόγος σε μια τεχνική σχολή του Πειραιά, αλλά –όπως λένε οι πληροφορίες– ποτέ δεν εξάσκησε αυτό το επάγγελμα (λόγω του ατίθασου χαρακτήρα που είχε, τις παράνομες δουλειές του ποδαριού έκανε με λαθραία και την ενασχόλησή του με τη γυμναστική και την πάλη). Κατά δήλωση όμως δική του, δούλευε ως «Ηλεκτριστής» (ηλεκτρολόγος) στο εργοστάσιο λιπασμάτων της Δραπετσώνας. Ο πατέρας του, βέβαια, είχε αντιρρήσεις για τις επιλογές του γιου του, γιατί τον προόριζε  για το Λιμενικό Σώμα και δεν ήθελε να τον δει μπουζουξή.


Σάββας Ν. Αθανασίου: Χρονολόγιο με τα σημαντικότερα γεγονότα στην Κατοχή: Στα Μέθανα, στον Πόρο και στην Τροιζηνία

ΤΟΥ ΣΑΒΒΑ Ν. ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ: Το κείμενο που ακολουθεί επιχειρεί να καταγράψει τα σημαντικότερα γεγονότα, τους ανθρώπους, τις αιτίες που τα δημιούργησαν με μεγάλη προσοχή και σεβασμό στις οικογένειες των θυμάτων. Θέλω να ζητήσω συγνώμη, εκ των προτέρων, για λάθη, που ίσως να υπάρχουν, αλλά η προσπάθεια μου είναι να υπάρξει διάλογος ώστε να συμπληρωθεί με επάρκεια όλο το απαραίτητο υλικό πριν χαθούν οι μνήμες, δεδομένου ότι ελάχιστοι πλέον ζουν για να περιγράψουν την βαρβαρότητα που βίωσαν. Είναι γεγονός ότι ελάχιστα γραφτά υπάρχουν για την περίοδο 1940 -1944 και ίσως δεν αποδίδουν το εύρος των συγκλονιστικών ημερών της εποχής εκείνης. Ωστόσο, παραμένουν πολύτιμα κείμενα για περαιτέρω έρευνα. Πιθανώς, να υπάρξουν και αντικρουόμενες πληροφορίες και απόψεις γύρω από ορισμένα γεγονότα. Το περίεργο είναι ότι ούτε οι πρωταγωνιστές δεν θέλησαν να αφήσουν τα ιστορικά τους ίχνη, με τα κατορθώματα τους ή και με τα λάθη τους. Προσεκτικά, ας το επιχειρήσουμε εμείς ή τουλάχιστον όσοι θέλουν από εμάς...


π. Σπυρίδων Μ. Σταθάκης: Το ημερολόγιον ενός δωδεκάχρονου παιδιού...

ΤΟΥ π. ΣΠΥΡΙΔΩΝΑ Μ. ΣΤΑΘΑΚΗ: Το 1942 ήμουν δώδεκα χρονών. Γερμανική Κατοχή. Στον Πόρο ήτο η βάσις των Γερμανών, η λεγόμενη “Κομαντατούρα”. Αυτοί έκαναν έλεγχο από Σπέτσες – Ύδραν ... δηλαδή όλη την θαλάσσια περιοχή. Έλεγχαν όλα τα καίκια που πήγαιναν για Πειραιά και επιστροφή. Είχαν ένα μικρό σιδερένιο καράβι οπλισμένο με δύο βαρέα πολυβόλα πρύμνα – πλώρα. Ερχόταν κάθε πρωί, πλήρωμα είχαν δύο Γερμανούς. Ο ένας ελέγετο Χανς και ο άλλος Αύγουστος. Ο πρώτος ήτο Γερμανός και ο άλλος Αυστριακός. Ένα πρωί ήλθαν στο λιμάνι και έτυχε να ήμουν αφού ψάρευα με ένα καλάμι. Ήταν ημέρα Σάββατο. Ξυπόλυτος, αφού παπούτσια δεν υπήρχαν. Βγήκε ο Αύγουστος να το δέση, εμένα το μάτι έπεσε στη ζωστήρα που είχε κρεμασμένο ένα πιστόλι, εγώ αυτό κοιτούσα επίμονα. Δεν γνωρίζω τι κατάλαβε. Τι σκέφθηκε, τότε γυρίζει και μου έδωσε μία κλωτσιά.


Γιάννης Σουλιώτης: Η Μίνα Διαμαντοπούλου και ο Τζέημς Μέριλ

ΤΟΥ ΓΙΑΝΝΗ ΣΟΥΛΙΩΤΗ: Η Μίνα, κόρη Τομπάζη, συγγενής της οικογένειας της Αυστροουγγαρίας Βετσέρα, ανιψιά της ηρωίδας στην υπόθεση Μέγιερλιγκ, Μαρίας Βετσέρα, υπήρξε μια ξεχωριστή, μεγάλη φυσιογνωμία του Πόρου της προπολεμικής, αλλά κυρίως της περιόδου της κατοχής και της μεταπολεμικής, και έχαιρε μεγάλου θαυμασμού, σεβασμού και αγάπης από τους κατοίκους του νησιού για το φιλανθρωπικό της κυρίως έργο. Η Μίνα (Βιλελμίνα) Διαμαντοπούλου το γένος Τομπάζη είναι δισέγγονη του Υδραίου Ναύαρχου και Αρμοστή της Κρήτης Μανόλη Ν. Τομπάζη (1784-1831) που ο τάφος του είναι στο Μοναστήρι του Πόρου.


Οι αναμνήσεις του Μέντη Μποσταντζόγλου όταν υπηρετούσε στον Πόρο το 1040

Ο σκιτσογράφος, θεατρικός συγγραφέας, στιχουργός και ζωγράφος Χρύσανθος Μποσταντζόγλου (Μποστ)έγραψε το ακόλουθο κείμενο για τις μέρες του ’40, που υπηρετούσε στον Πόρο:
Το 1940 υπηρετούσα σαν δίοπος πυροβολητής στο Προγυμναστήριο του Πόρου.
Πάνω στην ταράτσα του Διοικητηρίου –το λεγόμενον «Παλατάκι»- και πάνω σ’ ένα σιδερένιο τρίποδο, υπήρχε για την αντιαεροπορική του άμυνα ένα παμπάλαιο μαύρο μυδραλιοβόλο, λάφυρο ποιος ξέρει ποιου πολέμου, που όταν δούλευε «μάγκωνε» συνεχώς και πού και πού για να μην παθαίνει εμπλοκές όταν το χειριζόταν ο υπεύθυνος πυροβολητής (που στην προκειμένη περίπτωση ήμουν εγώ), έπρεπε δυο ναύτες, ένας από τ’ αριστερά κι άλλος από τα δεξιά, να κρατούν την ταινία με τις σφαίρες σε οριζόντια θέση για να αποφεύγονται τα μπλοκαρίσματα. Είχαμε κάνει αρκετές δοκιμές προηγουμένως, το είχαμε λαδώσει, το είχε επιθεωρήσει ο οπλονόμος, αλλά πάντα μας έτρωγε η ανησυχία ότι την κρίσιμη στιγμή δεν θα μας επέτρεπε να κάνουμε ηρωικές πράξεις και θα μας στερούσε τα μετάλλια και τα παράσημα λόγω μη καταρρίψεως αεροσκαφών.


Η απελευθέρωση των εξόριστων αγωνιστριών από το ΕΛΑΝ Αργολίδας

Ο Π. Αρώνης σαν συμπλήρωμα του δημοσιεύματός του στη σελίδα ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ της 31-5-96 με τίτλο "Κίμωλος και εξόριστοι", που αναφερόταν στην απόδραση από το νησί εξορίστων της δικτατορίας Μεταξά, για να μην πέσουν στα χέρια των Γερμανών, γράφει τη συνέχεια της ιστορίας, έτσι όπως του τη μετέφερε ο αγωνιστής της Εθνικής Αντίστασης Σταμάτης Σκούρτης."Υστερα από την ομαδική απόδραση των εξορίστων από την Κίμωλο, έμειναν στο νησί πέντε γυναίκες τις οποίες απελευθέρωσε το ΕΛΑΝ. Ο ίδιος (ο Στ. Σκούρτης) υπηρετούσε τότε στις δυνάμεις του ΕΛΑΝ Αργολίδας και ήταν επικεφαλής στην επιχείρηση που έγινε στις 14 Μάη του 1944, όπως αναφέρει στο βιβλίο του.


Παϊδούση – Παπαντωνίου Γιόνα (Ιωάννα) Μικέ: Η ιστορία του αδελφού της Γιώργου Παπαντωνίου

Παϊδούση – Παπαντωνίου Γιόνα (Ιωάννα) Μικέ (1917-2009): Η Γιόνα Μικέ Παϊδούση, κόρη του γιατρού Απόστολου Παπαντωνίου και της Χρυσούλας Μπέικου, γεννήθηκε στους Δίδυμους της Ερμιονίδας όπου έμαθε τα πρώτα γράμματα. Φοίτησε στο Αρσάκειο Παρθεναγωγείο και έλαβε το απολυτήριο της από το Καποδιστριακό Γυμνάσιο Ναυπλίου, απόφοιτος του οποίου υπήρξε και ο πατέρας της. Σπούδασε στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, από όπου αποφοίτησε το 1942. Κατά τη διάρκεια της Κατοχής, συμμετείχε ενεργά στην Εθνική Αντίσταση ως στέλεχος της ΕΠΟΝ στην Ερμιονίδα. Στα τέλη της δεκαετίας του 1940 φοίτησε στο Πανεπιστήμιο της Σορβόνης με υποτροφία του Γαλλικού Ινστιτούτου Αθηνών· εκεί μελέτησε την αλβανική γλώσσα και λογοτεχνία. Με την λευκή ποδιά η συγγραφέας στην είσοδο του Πατρικού της σπιτιού στα Δίδυμα περίπου το 1943. Φωτογραφία από το βιβλίο, Γιόνα Μικέ Παϊδούση, « Ο Κόκκινος Επιτάφιος », Εκδόσεις Βιβλιόραμα, Αθήνα 2008.


Syndicate content